یک نفر دارد می میرد در حوزه!

من مردی سی و اندی ساله هستم با قدی یک و اندی متر و وزنی حدود هفتاد و اندی کیلو گرم.اما ده سال پیش که به اینجا آمدم هیچ کدام از این ها را نداشتم.جوانی بودم که نمی دانستم در چه راهی پا گذاشته ام و دارم درگیر چه بازی پیچیده ،عجیب و دهشتناک انگیزی می شوم.

من قربانی بازی روزگار و دست دژخیم جامعه شدم.تمام هستی ام را در این راه گذاشتم و تنها هیچ به دست آوردم.

من که حالا مهر کارمندی دون پایه را بر پیشانی دارم و می دانم که چند صباحی دیگر نیز باید در همین جایگاه طی طریق کنم تا تاریخ مصرف شغلی ام فرا برسد و دور انداخته شوم از شما خوانندگان ستون جویندگان عاطفانه تقاضا دارم پدر و مادر من را به من برگردانید.پدر و مادری که همیشه به دنبال آنها می گشتم.آنها من را به دنیا نیآورده اند اما می توانند به دنیا بازگردانند!

خانم ها،آقایان من مردی هستم که یک قدم تا تباهی فاصله دارد و به قول شاعر شیرین سخن مثنوی متال باز:هستی ،هستم/ مستی ، مستم/ مملی پستم ،بغلی و هستم!... و این یعنی به پوچی رسیدن...اگر من در این عرصه شغلی حداقل به کار پدر و مادر داری دست یازم امید است با عنایت مدیران محترم در شغل منصوب شده بتوانم کیفی اصیل و مالی فطیر را در اندک زمانی اکتساب کرده از این همه بی عاطفگی رهایی یابم.

لذا از مسئولین محترم تقاضا دارم نسبت به تغییر حکم اخراج بنده به علت بی کفایتی و نداشتن تخصص با پستی دندان گیر تا اعزام پارتی اساسی پیشتر موافقت نمایند و اشکی را فرو بنشانند.

رو نوشت به ریاست،کارگزینی،اداری مالی،واحد خودم،روزنامه های قلیل الانتشار و شبکه های بی حیای آن ور آبی